چهارشنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۳۸
وقتی ضعف فیلمنامه باعث ناکامی یک فیلم می‌شود

فیلم "تاکسیدرمی" که هم اکنون در سینماها در حال اکران است بار دیگر ثابت کرد که چگونه ضعف در فیلمنامه و عدم انسجام در روایت قصه می تواند منجر به ناکامی یک اثر سینمایی شود.

به گزارش خبرگزاری حوزه، چند روزی است که فیلم"تاکسیدرمی" به روی پرده سینماها رفته تا بلکه مردم در شرایط جنگی و آتش‌بسِ نیم‌بند در حال و هوای یک اثر کمدی قرار بگیرند. مشکل اما اینجاست که یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های کمدی چند سال اخیر در این مقطع زمانی اکران شده که در ایام جشنواره فیلم فجر دو سال پیش نیز انتقاد بسیاری از کارشناسان و منتقدین سینما را هم برانگیخت.

به اعتقاد سید حسام فروزان، منتقد سینما و تلویزیون، ده دقیقه ابتدایی فیلم، به لحاظ فضاسازی و ایجاد حس کنجکاوی در بین مخاطبان هنر هفتم، تا حدودی موفق عمل کرده اما پس از آن، فیلم‌نامه به شدت دچار آشفتگی می‌شود و از مسیر اصلی خود خارج می‌گردد.

وی همچنین شوخی‌های به‌کاررفته در فیلم را نامناسب توصیف کرد و افزود: با این‌که سازندگان تأکید کرده‌اند قصد ساخت یک کمدی را نداشته‌اند، اما فیلم پر از شوخی‌های سطحی است که با فضای یک فیلم تاریخی و منتقدانه همخوانی ندارد، ضمن آن که بازی هنرپیشگان نیز تحت تأثیر ضعف فیلمنامه، فاقد برجستگی خاصی است چرا که وقتی ستون فیلمنامه سست است، هیچ بازیگری حتی اگر باتجربه و توانمند هم باشد نمی‌تواند به تنهایی فیلم را نجات دهد.

یک فیلم آشفته و بی هدف

مصطفی گودرزی، پژوهشگر و منتقد سینما نیز با اشاره به این که فیلم تاکسیدرمی به کارگردانی محمد پایدار یکی از عجیب‌ترین و در عین حال ناامیدکننده‌ترین تجربه‌های جشنواره فیلم فجر سال ۱۴۰۳ بوده است، گفت: داستان فیلم، که درباره برادر ناتنی محمدرضا شاه و تلاش او برای خروج از ایران پس از انقلاب ۵۷ است، با این حال هر چند که به نظر می‌رسد پتانسیل خلق یک کمدی سیاه جذاب را دارد، اما واقعیت امر آن است که نتیجه نهایی چیزی جز یک فیلم آشفته، بی‌هدف و غیرقابل‌تحمل نیست.

وی همچنین به پاشنه آشیل این اثر اشاره کرد و افزود: فیلمنامه، پراکنده، غیرقابل فهم و فاقد هرنوع انسجامی است، کما این که به همین خاطر شاهدیم که شخصیت‌ها هیچ عمق خاصی ندارند و روابط میان آن‌ها به شکلی مصنوعی شکل گرفته است، ضمن آن که روند پیشرفت داستان نیز کاملاً غیرمنطقی به نظر می رسد؛ گویی فیلم‌نامه در میانه راه بارها تغییر کرده و در نهایت به محصولی بی‌سر و ته تبدیل شده که نه مخاطب را راضی می کند و نه منتقدین.

فیلمنامه ضعیف و فاقد لحن منسجم

گودرزی ادامه داد: از سوی دیگر به جز یکی دو صحنه، این فیلم نتوانسته از مخاطب خود خنده بگیرد و به نظر می‌رسد فراتر از این موضوع در تعریف خودش هم دچار بحران است؛ فیلمی که میان کمدی، فانتزی و هجو سیاسی دچار سرگردانی است و در نهایت هم نمی تواند به یک لحن واحد دست یابد که قطعاً ریشه این مشکل در وهله نخست به فیلمنامه برمی گردد، چرا که شکل نگرفتن شخصیت‌ها و به تبع آن فقدان موقعیت دراماتیک جذاب نیز ناشی از همین ضعف است.

وی همچنین بیان داشت: نکته حائز اهمیت دیگر این که تاکسیدرمی به لحاظ بصری، فیلمی پرخرج به شمار می رود، کما این که دکورهای چشم‌نواز و طراحی صحنه پرجزئیات حاکی از آن است که از سوی تهیه کننده و حامیان مالی، هزینه قابل توجهی صرف آن شده، اما این عوامل هیچ کمکی به کیفیت کلی اثر نکرده‌ است. کارگردان به اشتباه فکر می‌کند که می‌تواند ضعف‌های جدی اثرش به خصوص در بخش قصه و فیلمنامه را با ظاهر پرزرق‌وبرق جبران کند، اما در نهایت، این تجملات تنها بر شکست آن تأکید می‌کنند.

روایت ناقص و کندی ریتم

این منتقد و پژوهشگر سینما خاطرنشان کرد: به لحاظ بصری، فیلم تاکسیدرمی می‌کوشد تا فضای نوستالژیک و در عین حال، وهم‌آلودی را بازسازی کند، چه آن که تا حدودی انتخاب لوکیشن‌های جنگلی، با نورپردازی خاص و طراحی صحنه‌ای که تاریخ را با تخیل درمی‌آمیزد، به خلق فضایی منحصربه‌فرد کمک کرده اما فیلم در روایت، درگیر پرگویی بصری و گاه، افراط در جزئیات نمادین می‌شود، به نحوی که احساس می کنیم کارگردان بیش از حد به نشانه‌ها دل بسته و از ریتم‌پردازی غفلت کرده است.

وی یادآور شد: از سوی دیگر برخی نمادها، هرچند جذاب و تأمل‌برانگیز هستند، اما در نهایت، به جای تقویت مضمون فیلم، باعث کند شدن روایت و به تبع آن اُفت ریتم می‌شوند. درواقع، می‌توان گفت که فیلم در بخش‌های مختلف، میان تأکید بر زیبایی‌شناسی تصویری و پیشبرد داستان، دچار چالش شده است.

باز خوانی تاریخ از زاویه‌ای غیرمعمول

گودرزی همچنین با اشاره به این که تاکسیدرمی، فیلم ضعیفی است که نمی‌توان آن را صرفاً در دسته‌ی کمدی یا فانتزی طبقه‌بندی کرد، گفت: فیلم هر چند که تجربه‌ای متفاوت در سینمای ایران است که با زبانی تمثیلی، تاریخ را از زاویه‌ای غیرمعمول بازخوانی می‌کند، اما بااین‌حال، گاه در تلاش برای تلفیق فرم و محتوا، در دام ناپایداری افتاده و نمی‌تواند به یک زبان سینمایی واحد برسد.

وی اضافه کرد: شاید بشود گفت که فیلم از نظر محتوایی، ایده‌ای جذاب دارد اما در اجرا، از ریتم می‌افتد و لذا به دلایلی که گفته شد، نمی تواند به اثری ماندگار در ذهن مخاطب سینمای ایران تبدیل شود.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha